Dat we een beetje laat zijn met de review van Little Nightmares hoeft geen geheim te zijn. Dat we er twee redenen voor hebben overigens ook niet. Zo zijn we uiteraard druk bezig geweest met de restyle waardoor we wat minder tijd hadden voor de game. En ten tweede heeft Mark er slapenloze nachten van gehad. Tja, en dat is niet voordelig voor zo’n review.

Ik zal eerlijk bekennen dat ik absoluut niet van horrorgames hou. Wanneer ik alleen al een potje Call of Duty speel en een tegenstander niet zie, schrik ik m’n ballen al uit hun verschoning. Het is niet te harden. Ik was dan ook superblij dat Bandai ons had voorzien van Little Nightmares. Want man, wat een gezellig spel is dat zeg. Bleh..

Klein meisje met kleine nachtmerries

In Little Nightmares speel je een klein meisje met een gele regenjas, in een wereld die eigenlijk veel te groot voor je is. Ter vergelijking: op gegeven moment kom je een zooi bloedzuigers tegen en die zijn bijna even groot als je personage. Een kleine meid in een grote wereld dus en dat is het eigenlijk wat betreft het verhaal. Je wordt zonder enige uitleg wakker in de bizarre donkere en grimmige wereld en je gaat, gewapend met een aansteker, op avontuur. Maar wat dat nu precies is en hoe je daar nu precies mee om moet gaan is niet duidelijk. En ik ben heel eerlijk als ik zeg dat dat misschien wel één van de tofste concepten is die ik in tijden heb gezien.

Want waarom al dat lange gedoe rondom een verhaal? Waarom al dat gehannes omtrent het personage. Gooi, net als bij Little Nightmares, je personage in een onbekende omgeving en zoek het zelf lekker uit. Iets wat Little Nightmares overigens heel goed doet, maar veel antwoorden op je vragen krijg je aan het einde van de game niet echt.

Een nare ervaring op een positieve manier

De omgeving waarin jij je bevindt ziet er ontzettend mooi uit. De donkere en rouwige stijl van het spel, valt bijzonder tof in de smaak. Of het nu een lampje is, een douchekop of een stoel: alles ziet er horror uit. En dat merk je ook tijdens het spelen van de game.

Dat spelen van de game duurt overigens niet heel erg lang, met een uurtje of vijf ben je door de game heen. Toch zijn dit vijf uurtjes die jij je nooit meer gaat vergeten. Het weet namelijk een band te scheppen met je speler en je wil echt niet dat je personage wat overkomt. Het is een klein schattig meisje met een gele regenjas. Wat wil je?

In vijf uur tijd heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten. De gameplay is geweldig, de controls zijn heerlijk en de uitstraling van de game is pure horror. Iets waar ik normaal van weg zou lopen, maar waardoor ik dit keer niet meer kon stoppen.

Beetje simpel

‘Dat klinkt als een perfecte game, Mark!’ En dat is ook bijna zo. Maar deze Horror-game moet het hebben van de puzzels. Er komst geen actie in voor, je moet niet racen, geen tijd om te schieten: het is een platformer, dus je moet puzzels oplossen. En die puzzels, zijn helaas erg makkelijk. Natuurlijk flikker je soms van een randje af of wordt je gegrepen door een vreemd wezen, maar over het algemeen kom je er best makkelijk doorheen. En dat is toch jammer. Wanneer deze game ook nog eens bijzonder veel frustratie op zou leveren, zou dat in combinatie met de angst de perfecte combinatie zijn. Een gemiste kans dus als je het mij vraagt.

Is Little Nightmares goeie shit?

Little Nightmares is een game die weer eens heel wat anders weet te brengen. Je wordt in het spel gesmeten en verder zoek je het maar uit, een element die wat mij betreft vaker terug mag komen. Verder ziet het spel er tof uit, is de gameplay heerlijk, maar zijn de puzzels soms net iets te makkelijk. In vijf uur tijd zit je op het puntje van je stoel en wil je bijna niets anders dan dat kleine meisje uit die nare wereld helpen.

Little Nightmares krijgt van mij een 8!

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here